Sunday, 21 December 2008

Celoteh lewat malam...

Menghitung hari…detik demi detik untuk kembali menyambung perjuangan sebagai seorang pelajar di S&T Tower yg sgt dirindui. Oleh itu, harus terlebih dahulu mengumpul kekuatan, lupakan segala kekecewaan dan bangkit kembali. Sebabnya, sy terlalu yakin bahawa dugaan akan bertambah hebat. Dan sy kini memikul satu bebanan tanggungjawab yg mungkin lebih berat drpd semester yg lepas. Semoga segala pengalaman spnjang sem yg lepas mampu membantu sy utk jd lbih relax dan terbuka utk terima apa sj yg bakal berlaku pd sem 2 ini...
Peliknya, tiba2 hati jd takut dan risau w'pun semangat dah mula b'kobar-kobar... Yang paling dirisaukan, andai tangisan pd satu mlm di bulan Ramadhan yg lepas berulang lg. Menangis?? bkn itu mslhnya...biasalah....slalu je nangis tp takut kalau apa yg terjadi berulang lagi...
Ohh, ckuplah... sy tak mampu lg utk menerima dan akhirnya terpaksa 'lari' dan 'berperang' dgn semua itu. Sungguh, lintasan2 ht yg sebegitu sgt2 mengganggu...tp utk melawannya juga bkn mudah. Terlalu sakit smpaikan bkn sedikit air mata yg mengalir mengiringi tarawih mlm itu...
Sy bimbang dgn kelemahan diri...yg mungkin ramai tak tahu tentangnya... Lemah... hampir setiap masa rasa lemah...
Teringat pula pd sms yg sy terima pd satu dinihari baru2 ini. Around 3.00 a.m., seorang kenalan mengadu keadaannya yg sedang lemah. Gaya ckpnye mcm dah 'tenat' sgt je...siap mintak dalil lg. Mungkin utk kembalikan kekuatan diri. Nak juga tahu kenapa tp nmpaknya dia tak sudi menjawab. Jd, mcm biasa...sy pun forwardlah apa2 yg rsanya boleh m'bantu w'pun wktu tu sy sndiri pun tgh lemah... Rasanya mahu sj membentak pd si pengirim sms..."Kau fikir kau sorang? Aku pun tgh haru-biru jgak ni. Tolonglah aku... " Tp, rasanya tak mungkin utk sy mengadu pada dia... Lagipun, kenapa nak mengharap pd makhluk kalau yg me'lemah'kan sy juga adlh seorang makhluk.
Kenapa? Akhir2 ni semakin bnyk pula keinginan yg bukan2...yang sudah tentu tak boleh diberi muka. Jadinya, semakin 'sakit'lah sy utk melawan segala keinginan yg mungkin dianggap biasa bg sbahagian besar makhluk yg bergelar perempuan... Tapi sy menganggap kebiasaan yg satu ini sebagai sebuah kesalahan besar. Di sinilah perlunya mujahadah yang bukan sedikit peritnya...
Aduhai, me...journalizing the journey...yg jalannya bukan mudah...dan matlamatnya hanya satu....reaching for the love that seems so far...

No comments: